Mijn naam is Max van Rooij, ben 51 jaar, heb twee kinderen en woon alweer 21 jaar samen met mijn partner Irene in Houten, bij Utrecht. Voor mijn werk ben ik computer vision specialist. Ik schrijf software voor beeldherkenning voor industriële toepassingen.
Waarom ben destijds met karate begonnen?
Na de zwemles wilden we graag dat de kinderen bleven sporten. Door toeval bleek in de gymzaal van de basisschool een karateschool te zitten. Kinderen kregen daar goed les van bevlogen leraren en ook ik raakte al snel in de ban van het karate virus en zelf deelnemen was snel geregeld! Daarvoor had ik eerst een jaar of veertien vrij fanatiek gefitnest maar ook een tijd niets aan sport gedaan.
Ik heb meer energie, beweeg beter, voel me mentaal weerbaarder en heb lol met een hoop leuke mensen. Ik begeleid de jeugd en train zelf minimaal twee avonden in de week.
Hoe lang ben je al lid van karateschool Atarashii?
Inmiddels al weer 15 jaar. Ik heb enorm veel geleerd in die tijd. Ik heb Henk Stam nog gekend maar had geen enkele kans wanneer ik tegen hem moest sparren. Je bent bij deze sport constant bezig met je persoonlijke ontwikkeling en we leren allemaal van elkaar.
Wat vind je de leuke dingen van het vrijwilliger/lesgever zijn?
Het begon als volgt: mijn beide kinderen hadden les en ik zat op de bank te wachten. Onze sensei Ronald vroeg toen of ik wou assisteren en zo is het begonnen en verder uitgegroeid. Meestal geef ik les aan onze jeugdleden en de laatste tijd zo af en toen ook aan de volwassenengroep. Ik kan enorm genieten van kinderen die ingetogen, fragiel en gesloten binnenkomen en na een aantal lessen helemaal opbloeien, zelfvertrouwen krijgen en tentoonstellen en natuurlijk als je een knuffel krijgt van een kind omdat “het zo’n leuke les was!” Ik haal er energie uit als ik zie hoe kinderen groeien. Ze zijn spontaan en oprecht dankbaar en dat is erg leuk om mee te maken. Er zijn nogal wat kinderen die op school en thuis weinig waardering krijgen maar bij ons krijgen ze dat wel en dan zie je ze groeien. Erg mooi om te zien. In mijn lessen verwerk ik vaak de 4 keer c: Constateren, corrigeren, controleren en complimenteren. En dat werkt!
En wat vind je wel eens lastig aan het lesgeven aan jongeren?
Je hebt een grote diversiteit aan niveaus en leeftijden voor je staan en je kan niet iedereen evenveel aandacht geven. Dat is wel eens lastig. Soms sta je wel voor een erg diverse groep, denk aan kind van 6 jaar en een puber van 13 jaar en alles ertussen, met ieder hun eigen behoeften, kunde en interesses. Dat kan een uitdaging zijn. Ik zoek graag een bepaalde diepgang in mijn eigen karate en kan dan erg enthousiast zijn over een “dingetje”, terwijl “de jeugd” het een zorg zal zijn…. Verder moet je ook naar kinderen eerlijk zijn over prestaties. Dat is wellicht niet altijd makkelijk maar dat doe ik wel. En vervolgens handvaten geven voor verbetering natuurlijk. De pamper cultuur die veel kinderen van school en thuis vaak gewend zijn werkt averechts.
Kan je iets over een leuke gebeurtenis vertellen tijdens je lesgevende/vrijwilligers carrière?
Tijdens de laatste Koningsdag heb ik samen met mijn karate collega’s Frans en Ronald lesgegeven in een lokaal zwembad aan jeugd van rond de 13 jaar die dachten lekker te gaan vrij zwemmen maar dat werd dus hun eerste karate lesje. Ze kwamen al aan met een “WTF?!” instelling maar gaande de les zag je ze helemaal veranderen in leergierigheid, durven, opbloeien (“ik kan het!”) en zag je het gaan leven. Na afloop kregen we van de begeleidende docenten te horen dat ze het helemaal super hadden gevonden. Typisch voorbeeld van wat ik bedoelde in de eerdere vraag, wat vind ik zo leuk aan lesgeven?
Zijn er dingen die je graag anders zou zien?
Ik heb de opleidingen Dojo Assistent en Assistent Leraar doorlopen. Daar heb ik goede en zeer behulpzame dingen geleerd die mijn lessen inhoudelijk hebben verbeterd (zelfevaluatie). Wat ik wel miste is het inzicht dat jeugd en volwassenen andere behoeften hebben, anders sporten en daarom zou ik graag zien dat er karate ontstaat speciaal voor de jeugd, gericht op lekker bewegen en karate voor, laten we zeggen 16+, gericht op meer diepgang, principes en vormen.
Als je anderen zou aanraden ook vrijwilliger/lesgever te worden; wat zou je dan zeggen?
Ik denk dat geschikte kandidaten van nature zich al wel tot het lesgeven aangetrokken voelen en weinig motivatie behoeven, maar vaak alleen even dat zetje nodig hebben om hun hand op te steken voor “ik wil lesgeven”. Dus bij deze, stap gewoon naar voren, ga in gesprek met je eigen leraar en informeer naar de leraren opleidings mogelijkheden bij de KBN. Dan is het niet alleen leuk, maar kun je nog kwaliteit bieden ook!
